“Verdriet omzetten in iets positiefs is mooi”

“Ik krijg er nog steeds kippenvel van. Ik had zelf de Roparun gelopen, kom binnen op de afdeling in Daniel den Hoed waar mijn moeder lag en zie op de gang dat bordje aan de muur ‘mede mogelijk gemaakt door Stichting Roparun’.”

“Ik zie mezelf nog een foto maken van dat bordje en naar mijn broer sturen”, zegt Marcel. “Het raakte ons diep.” Marcel van Wersch liep in 2013 voor het eerst de Roparun met zijn broers Marc en Pascal en een stel goede vrienden en familie. “Ik deed het voor mezelf, maar natuurlijk ook voor mijn moeder”, zegt Marcel. In 2008 krijgt de moeder van Marcel, Marc en Pascal de diagnose terminale borstkanker. Dit is het begin van een lange periode van ziekte en levensverlengende behandelingen. Uiteindelijk verliest ze de strijd in 2013.

‘Kippenvel! Het bordje ‘mede mogelijk gemaakt door stichting Roparun’ aan de muur bij Daniel den Hoed’

Vriendenteam
De oorsprong voor het idee om de uitdaging van de Roparun aan te gaan, lag ongeveer vier jaar geleden. “Ik stond vlak bij mijn ouderlijk huis in Mijnsheerenland te kijken naar de Roparun, de route loopt daarlangs. Ik had nog nooit hardgelopen, maar mijn broertje Marc wel. Met in gedachten onze zieke moeder, wilde hij graag een Roparunteam beginnen.” Zo gezegd, zo gedaan: de broers stelden een team samen. “Allemaal mensen die ons nabij stonden zoals een peetoom, de fysio uit ons dorp, de schoonvader van mijn broer, goede vrienden… Iedereen was betrokken en wist wat er met mijn moeder aan de hand was. Een echt vriendenteam.”

Diep geraakt
De eerste keer in 2013 stonden vader en moeder het team samen geëmotioneerd binnen te halen op de Coolsingel. “In 2014 liepen we weer mee, maar stond helaas alleen mijn vader er nog. Mijn moeder had de strijd tegen kanker verloren.” In juni 2013 werd vastgesteld dat ze een hersentumor had, dat was het begin van het einde. Uiteindelijk overleed ze in september. “De laatste acht weken van haar leven heeft ze voor een belangrijk deel in Daniel den Hoed doorgebracht. We zijn op een fantastische manier begeleid, ik heb heel veel respect voor de balans tussen zorg en professionaliteit. Artsen zeggen de waarheid, maar op een menselijke, respectvolle manier. We lééfden zo’n beetje op die afdeling, zorgden dat er continu iemand bij mijn moeder was. Op de muur hing het logo van de Roparun vanwege bijdragen die de stichting gedaan heeft. Dat raakte ons diep.”

Waardevol
“Ik reed dagelijks op en neer naar ‘de Daniel’ en vaak daarna door naar ons ouderlijk huis in Mijnsheerenland. Daar waren altijd mensen, liep altijd wel iemand binnen. Het was intiem, we hebben veel mooie gesprekken gevoerd. De laatste weken hebben we mijn moeder thuis verzorgd. Het is heel dubbel en tegenstrijdig: op een gekke manier was het tegelijk één van de meest verdrietige, maar ook één van de mooiste zomers. Als je weet dat het einde nadert, ga je intensiever met elkaar om. Dat was zó waardevol.”

Emotioneel moment
In 2017 doet Marcel weer mee met de Roparun: “Ik ga er weer voor! De route loopt langs Daniel den Hoed. Veel patiënten en verpleegkundigen staan de lopers aan te moedigen. Ik weet zeker dat het opnieuw een emotioneel en bijzonder moment wordt als ik daar voorbij loop.”

Redacteur: Lilian Suurmeijer
Foto’s: Marcel van Wersch

“De kanker is er, maar ik bén niet de kanker. Ik ben Ingeborg.”

Lees het verhaal

“Je voelt je gezien, gesteund en gedragen”

. Het feit dat er zoveel mensen zijn die zich inzetten om geld bijeen te brengen waaruit projecten gefinancierd kunnen worden die je leven, wanneer je kanker hebt, ondersteunen.

Lees het verhaal van Annemieke