“Ieder jaar met kippenvel en een brok in mijn keel”

Jarenlang stond ik al vroeg op de Grote Markt in Bergen in Zoom om mijn broer, zijn team en alle andere helden van de Roparun aan te moedigen. Ieder jaar met kippenvel en een brok in mijn keel.Ook in 2013 was ik er weer bij, als trotse zus en met veel respect voor alle lopers, fietsers en mensen die dit mogelijk maken, maar wat was alles anders.

Ik legde mijn hand op mijn borst en voelde een knobbeltje. Neeeeeeeee dat kan niet, ik ben gewoon heel moe. Morgen is het weg.

In juni 2012 kreeg ik het berichtje dat mijn broer van de trap was gevallen. Toen we bij hem aankwamen, zag het er slecht uit en hebben we meteen een ambulance gebeld. Midden in de nacht vertelde ik de ambulancebroeder hoe sportief mijn broer is. Dat hij ieder jaar de Roparun loopt. De ambulancebroeder vertelde mij dat het te hopen was dat hij in 2013 weer kon lopen. Het viel gelukkig, op veel pijn en kneuzingen na, mee. Behalve voor mij, ’s nachts thuisgekomen uit het ziekenhuis, waar mijn broer een nachtje moest blijven, ging ik doodmoe naar bed. Ik legde mijn hand op mijn borst en voelde een knobbeltje. Neeeeeeeee dat kan niet, ik ben gewoon heel moe. Morgen is het weg.

20 mei 2013
Mijn broer loopt de Roparun, mijn angst dat hij dit nooit meer zou kunnen doen was gelukkig onterecht. Ook ik sta weer op de Grote Markt in Bergen op Zoom om mijn broer, zijn team en alle Roparunners aan te moedigen. Weer met traantjes, omdat het zo’n mooi moment is. Echter, ik stond er nu met mijn nieuwe korte coupe, mijn borsten geamputeerd, lymfeklieren verwijderd en net klaar met de chemokuren. Een schim van wie ik was, maar ik stond er! Wat een ongelooflijk mooi moment was dit, mijn broer die met de mascotte op me af kwam lopen, teamleden die stilstonden bij de aanblik van mijn broer en mij. Een moment om nooit meer te vergeten…

In 2014 vroeg mijn broer of ze tijdens een oefenloop bij ons konden rusten. Dit was een mooi moment om de lopers bij ons in de tuin persoonlijk even te kunnen bedanken met bananen, pannenkoeken en koffie. Het werd een gezellig maar ook serieus uurtje waarin één van de lopers vertelde over zijn motivatie om te lopen; het verlies van een aantal familieleden aan kanker.

Het afgelopen jaar kon ik er door gezondheidsredenen niet bij zijn. Juist het jaar dat het team flinke klappen kreeg te verwerken. Ze verloren twee teamleden en de dag voordat zij op de Coolsingel aankwamen kregen zij het nieuws dat er nog een teamlid was overleden aan kanker. Wat een heftig moment, wat een verdriet, maar wat een teamspirit.

Voor 2016 heb ik een keiharde afspraak met mijn broer. Hij loopt de Roparun en ik sta er om hem aan te moedigen.

Ik heb van dichtbij mogen meemaken wat Roparun betekent voor mensen met kanker. Mijn lieve vriendin, die helaas uitzaaiingen heeft, heeft vorig jaar een week vakantie aangeboden gekregen in een vakantiehuisje van Roparun. Dit liep allemaal via de oncologie verpleegkundige van het ziekenhuis in Bergen op Zoom. Echt geweldig!

Nu begrijp ik nog meer dan alle andere jaren hoe belangrijk en waardevol het is wat al deze mensen presteren. Super bedankt Peter, RRteam TimeisRunning, Stichting Roparun en iedereen die zich zo liefdevol inzet voor dit mooie en goede doel!!

“Leef je leven en haal alles eruit wat er in zit!”

Lees het verhaal van Erik en Nicole

“Een heftige, maar ook mooie periode waarin familie dichtbij was”

In de zomer van 2014 merkte Yoran Jansen (toen 16) uit Brielle dat er iets niet goed was. Na onderzoek kreeg hij de diagnose teelbalkanker.

Lees het verhaal van Yoran