“Een heftige, maar ook mooie periode waarin familie dichtbij was”

In de zomer van 2014 merkte Yoran Jansen (toen 16) uit Brielle dat er iets niet goed was. Na onderzoek kreeg hij de diagnose teelbalkanker. Een zware periode met een operatie en chemokuren volgde, waarop Yorans lichaam heftig reageerde. Van de negen weken chemokuren, lag hij er vijf in de Daniel den Hoedkliniek in Rotterdam. Natuurlijk wilden zijn moeder Elly, vader Ed en zus Najade zo dicht mogelijk bij hem in de buurt zijn. Beurtelings logeerden zij in het Familiehuis Daniel den Hoed. Zo was er altijd iemand bij Yoran om hem moed in te spreken en hem door deze zware periode heen te slepen.

Yoran vond sondevoeding vreselijk. ‘Het was heerlijk om daarna weer lekker te kunnen eten’. Het was een periode van afzien, voor Yoran en het hele gezin, maar er waren ook mooie momenten. Toen het slecht met hem ging, belde zijn moeder Elly Stichting Ambulance Wens. Zo werd geregeld dat Yoran naar een wedstrijd van Feyenoord kon. Hij herinnert zich verder dat er in het ziekenhuis veel gelachen werd met andere patiënten. ‘Humor en voetbal kijken hebben mij er echt doorheen gesleept… Door mijn ziekte heb ik een hechtere band met mijn vader, moeder en zus gekregen.’

IMG-20160229-WA0001_resized

Elly werkt inmiddels voor Stichting Ambulance Wens en is daardoor bekend met Roparun. Zo koopt ze lootjes en werkt (vanuit Ambulance Wens) regelmatig samen met Roparun. Zij en Yoran vinden het prachtig dat zoveel Roparunners zich inspannen voor mensen die kanker hebben. ‘Petje af’.

Ze vinden het fantastisch dat Roparun Familiehuis Daniel den Hoed ondersteunt. ‘Wat er in het Familiehuis gebeurt, is uniek. Als moeder wil je er zijn voor je kind, elk moment van de dag. Het kwam voor dat ik in pyjama nog even van het Familiehuis naar Yoran in het ziekenhuis hobbelde. Ook heb ik veel gehad aan gesprekken met andere gasten en vrijwilligers in het Familiehuis. Niets is hen teveel. Het Familiehuis voelt als een warme, liefdevolle cocon.’

Gelukkig gaat het nu (maart 2016) weer goed met Yoran. Hij gaat weer naar school en leidt een normaal leven zoals elke jongen van 18. En behalve voetbal kijken, is hij zelf ook weer regelmatig op het veld te vinden.

Het familiehuis is al jaren een van de doelen van Roparun.

 

“Ieder jaar met kippenvel en een brok in mijn keel”

Lees het verhaal van Hennie

“Je voelt je gezien, gesteund en gedragen”

. Het feit dat er zoveel mensen zijn die zich inzetten om geld bijeen te brengen waaruit projecten gefinancierd kunnen worden die je leven, wanneer je kanker hebt, ondersteunen.

Lees het verhaal van Annemieke